Η Ελλη Πασπαλά θα παρουσιάσει στο Kournos Music Festival της Λήμνου, 36 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το εμβληματικό «Νησί των Λωτοφάγων» σε νέα εκδοχή

Το Kournos Music Festival διοργανώνεται στη Λήμνο για έκτη φορά, από τις 2 έως τις 17 Αυγούστου, με τίτλο «Εκσκαφή / Ανασκαφή», αφιερώνοντας μεγάλο μέρος του φετινού προγραμματισμού στα 100 χρόνια από την ανακάλυψη της αρχαίας Ηφαιστίας, της μεγαλύτερης και παλαιότερης – κατά τους ιστορικούς χρόνους – πόλης της Λήμνου (1000 π.Χ.-1200 μ.Χ.).

Πίσω από τον πολιτιστικό αυτόν θεσμό βρίσκονται η Αναστασία Κότσαλη και η Λητώ Μεσσήνη (Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή), που φέρνουν στο όμορφο νησί του Βορείου Αιγαίου μουσική, θέατρο, χορό και εικαστικά. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η μουσικοεικαστική δράση «Λωτοφάγοι ή η Ευθύνη», όπου η τραγουδίστρια Ελλη Πασπαλά συναντά τη συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη και δυο μουσικούς – Κωνσταντίνος Ζιγκερίδης (ακορντεόν), Στέλιος Παπαναστάσης (βιόλα) – για μια νέα, ζωντανή εκδοχή του εμβληματικού δίσκου «Το νησί των Λωτοφάγων» (1990).

Η παράσταση θα δοθεί στις 7 και 8 Αυγούστου στον προϊστορικό οικισμό της Μύρινας, έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του ιστορία. Για τη δημοφιλή ερμηνεύτρια, κατ’ αρχάς, «πρέπει να σταθούμε στο ότι οι μουσικές είναι του Στάμου Σέμση και οι στίχοι του Βασίλη Νικολαΐδη. Πρόκειται για ένα καταπληκτικό πάντρεμα μουσικής και λόγου. Μου κάνει τρομερή εντύπωση το πόσο φρέσκο ακούγεται ακόμη.

Μουσικά, πρώτα απ’ όλα, δεν είναι κουρασμένο πράγμα. Δεν μοιάζει αυτό που λέμε στα αγγλικά dated, δηλαδή ότι έχει μια ημερομηνία λήξεως. Στιχουργικά είναι θαυμάσιο – ο λόγος είναι τόσο φρέσκος και κοφτερός, αλλά και λυρικός και ποιητικός. Δηλαδή το ομώνυμο τραγούδι είναι τόσο ωραίο. Και συγκινητικό. Αλλά και το “Λάδι καρύδας”… Και “Το ρολόι στο ποτήρι” – το αγαπώ ιδιαίτερα αυτό το κομμάτι. Να πω εδώ και κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος: έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του “Νησιού των Λωτοφάγων”, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο στα αγγλικά, με τίτλο “Living a Lie”. Τους αγγλικούς στίχους τους έγραψε τότε ο Λόρενς Ρόμαν. Αλλά δεν είχε καμία τύχη».

Οταν μπαίνετε στη διαδικασία να ακούσετε μια τέτοια δική σας δουλειά από την κυκλοφορία της οποίας έχουν περάσει αρκετά χρόνια πώς λειτουργεί αυτό για εσάς;

«Εχει πολύ ενδιαφέρον αυτό που με ρωτάτε, και το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η φωνή. Ποια ήταν η φωνή τότε και ποια είναι η φωνή τώρα. Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια και δεν είναι η ίδια φωνή – δεν γίνεται να είναι η ίδια φωνή. Αν είμαι τυχερή, ακούω πράγματα που μου αρέσουν και με συγκινούν – δεν μιλάω συγκεκριμένα για αυτόν τον δίσκο, μπορεί να είναι κάτι άλλο, ηχογραφημένο πάλι πριν από πάρα πολλά χρόνια. Καμιά φορά ακούω μια φωνή που είναι, ναι μεν, πολύ πιο νεανική, αλλά της δίνω έναν στόμφο που δεν θα έβαζα ποτέ σήμερα. Κρίνω πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου, αλλά προσπαθώ να ακούσω κάθε δουλειά με ένα φρέσκο αφτί, να μην το κρίνω αυστηρά. Κάποιες φορές εκπλήσσομαι πολύ ευχάριστα, και κάποιες φορές είμαι λίγο πιο επικριτική, επειδή βλέπω ότι κάτι δεν θα το έκανα έτσι τώρα. Και θεωρώ πως καλώς δεν θα το έκανα. Οχι επειδή δεν μπορώ, αλλά επειδή δεν θα το ήθελα».

Οσο μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε την αξία της αφαίρεσης. Απολαμβάνουμε αλλιώς τα πράγματα.

«Μου θυμίζει αυτό που λέτε ένα τραγούδι, από τα τελευταία που έγραψε και ηχογράφησε ο Λέοναρντ Κοέν, βρίσκεται στον δίσκο “Popular Problems”, λέγεται “Slow” όπου το περιγράφει κάπως αυτό. Δεν έχω ανάγκη για επίδειξη και για βιασύνες. Ομως και το σώμα δεν μπορεί, έχει αλλάξει λίγο η φωνή. Δεν έχει την ευλυγισία που είχε, δεν έχει το εύρος που είχε. Αλλά έχω κερδίσει κάτι άλλο – ελπίζω και πιστεύω – στον ψυχισμό μου, έχω κατακτήσει κάποια άλλα στοιχεία που δεν είχα σε νεότερη ηλικία. Επίσης, να αναφέρω κι αυτό: όταν ακούς τον εαυτό σου σε παλιές ηχογραφήσεις, κατά κάποιον τρόπο αντιλαμβάνεσαι έντονα το πέρασμα του χρόνου. Εχουν περάσει, κυριολεκτικά, 36 χρόνια από το “Νησί των Λωτοφάγων”. Μου φαίνεται ασύλληπτο».

Πείτε μας λίγα λόγια παραπάνω για τη συγκεκριμένη παράσταση.

«Γνωριστήκαμε πριν από λίγο καιρό με τη Λίνα Ζάχαρη, που κάνει την ενορχήστρωση και επιμελείται όλο αυτό το πρότζεκτ. Και αυτή, από τη μεριά της, έφερε μια φοβερή φρεσκάδα, μια πνοή και μια τρομερή αισιοδοξία και χαρά – είναι τόσο ωραίο αυτό να το ζει κανείς. Είναι πολύ δοτική και όλο το εγχείρημα έχει τρομερό ενδιαφέρον. Ενα καινούργιο στοιχείο που μπαίνει, και μου αρέσει πάρα πολύ, είναι μια ιδέα δική της: συνδέει το πρότζεκτ και με κείμενα που έχει επιλέξει η ίδια, από ένα κεφάλαιο του “Ulysses» – του “Οδυσσέα” – του Τζέιμς Τζόις. Είναι το καλοκαίρι του Οδυσσέα μάλλον αυτό. Εχει επιλέξει κάποια αποσπάσματα που ταιριάζουν απόλυτα στα τραγούδια και θα τα διαβάζω ανάμεσά τους. Τα έχω ηχογραφήσει με τη Λίνα αυτά τα κείμενα και λειτουργούν σαν ένα χαλί μαζί με τα ηλεκτρονικά μουσικά στοιχεία, ένα ηχητικό background ας πούμε που ακούγεται συνεχώς ενώ παίζονται ζωντανά και τα τραγούδια».

Στη Λήμνο έχετε ξαναπάει;

«Εχει μια ξεχωριστή ενέργεια το νησί. Το έχω επισκεφτεί μία φορά – σε αυτό το συγκεκριμένο μνημείο δεν έχω πάει, δεν το γνωρίζω – αλλά γενικώς οι αρχαιολογικοί χώροι σού μεταφέρουν κάτι, νιώθεις μια σύνδεση, μια γείωση. Είναι κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω με σαφήνεια, αλλά θα προσπαθήσω: κάτι εκεί σε συνδέει με τους προγόνους σου, αισθάνεσαι μια βαθιά συγγένεια που περνάει μέσα από πολλά φίλτρα, καταλαβαίνεις τι είναι αυτό που λέμε πολιτισμικό υποσυνείδητο».

Πηγή: tovima.gr