Ξέρω! Κοιτάζεις την εικόνα και σκέφτεσαι κάτι που έχει αφετηρία τον ύπνο και καταλήγει στο θάνατο. Δικαιολογημένα. Φταίει βλέπεις το crop που επίτηδες έδιωξε τους άλλους επιβάτες γύρω της και την άφησε μόνη, να κοιμάται στα σκληρά τραπεζοκαθίσματα, σταβέντο, πλαισιωμένη από τις λευκές τους επιφάνειες. Εγώ πάλι στάθηκα πιο πολύ στην άγρια ουλή στο αριστερό της πόδι. Σκέφτηκα ότι κάποια στιγμή βρέθηκε ξαπλωμένη σε χειρουργικό τραπέζι επαρχιακού νοσοκομείου, με την ίδια γαλήνια έκφραση μετά από ολική αναισθησία, για εγχείρηση χιαστών συνδέσμων. Ή μηνίσκου. Φταίει βλέπεις που στα δώδεκα είχα διαβάσει σε σύντομο βιογραφικό σημείωμα για τον Ernest Hemingway μια φράση που έλεγε: “Είχε τόσες ουλές που μπορούσες να διαβάσεις πάνω στο σώμα του την ιστορία της ζωής του”.
“Η Jackie!”, σκέφτηκα μόλις έστριψα το βλέμμα και την πρόσεξα, ανεβαίνοντας την καραβίσια σκάλα για το τελευταίο κατάστρωμα. Ύστερα, στο σπίτι πια, είδα δεκάδες φωτογραφίες της Jackie, σε νεαρή ηλικία, σε κάπως πιο προχωρημένη, φωτογραφίες επίσημων περιστάσεων, άλλες πιο χαλαρές, προσωπικών στιγμών ή στα λιγοστά αυθόρμητα στιγμιότυπα που εντόπισα. Δεν υπήρχαν εμφανείς ομοιότητες. Πρώτο και κύριο: η αληθινή Jackie, δεν εμφανίστηκε παρά μία και μοναδική φορά με ανάκατα μαλλιά -σε όλες τις άλλες φωτογραφίες, ακόμα κι όταν είναι χαλαρό το χτένισμά της, ήταν απόλυτα τιθασευμένο. Επομένως, ή έκανα λάθος, ή η στάση της γυναίκας στο τελευταίο κατάστρωμα -η στροφή του κορμού, τα χέρια ανέμελα στις τσέπες του τζιν, τα μεγάλα γυαλιά και το χαμόγελο- είχαν μια απροσδιόριστη γεύση από την δεκαετία του `60. |
Όταν είδα αυτή τη σκηνή, την ώρα που έβγαζα τη φωτογραφία, αμέσως μετά που την είδα στην οθόνη της μηχανής, αλλά κι όταν την ξαναείδα στην οθόνη του υπολογιστή ήξερα ότι έκρυβε μια ιστορία. Μια ιστορία που εγώ δεν θα τολμούσα να γράψω γιατί από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι αυτή ήταν μια ιστορία που θα μπορούσε να διηγηθεί πολύ καλύτερα κάποιος άλλος. Όχι οποιοσδήποτε άλλος, μα αποκλειστικά και μόνο ο gasireu. Έτσι θα μού επιτρέψετε να καταθέσω εδώ την εικόνα κι αν (κι όταν) εκείνος θέλει να μπει στον κόπο, ας κάνει ανάληψη.
Το έχω παρατηρήσει, όχι μόνο στα θαλάσσια αλλά και στα αεροπορικά ταξίδια: όταν εμφανίζεται ένα νησί στον ορίζοντα ή κάτω από τα σύννεφα, σχεδόν πάντα κάποιος επιβάτης αναφωνεί με σιγουριά το όνομά του. Τις περισσότερες από τις φορές που μπορούσα να το τσεκάρω -γιατί ήμουν απόλυτα σίγουρος για το νησί- ο επιβάτης έκανε λάθος. Και σε αυτή την περίπτωση ήμουν βέβαιος ότι είχε πέσει έξω. Όχι γιατί άκουσα τί είπε –ήμουν άλλωστε αρκετά μακριά– αλλά γιατί είδα ότι η μικρή δίπλα του, όχι μόνο δεν έδωσε καμία απολύτως σημασία αλλά συνέχισε να κοιτάζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εμπιστεύομαι βλέπεις περισσότερο τα παιδιά από τους μεγάλους.
