«Πάρτε μου ένα τηλεσκόπιο», παρακαλούσε από μικρός τους δικούς του ο 30χρονος σήμερα Βασίλης Μεταλληνός από την Κέρκυρα. Τελικά, το απέκτησε στα 18 και… κόλλησε. «Κοιτάζοντας τον ουρανό είναι σαν να κάθεσαι στο μπαλκόνι και να παρατηρείς τη γειτονιά σου», αναφέρει χαρακτηριστικά. Σπούδασε υπολογιστές, αλλά βιοπορίζεται μέσω του οικογενειακού πρακτορείου ΟΠΑΠ. «Δουλεύω όλη μέρα και μετά… αστρονομία φουλ», αναφέρει. Φωτογραφίζει φανατικά τη γενέτειρά του, εστιάζοντας σε τοπία και μνημεία με φόντο τον νυχτερινό ουρανό.
Σε ό,τι αφορά τα είδη της αστροφωτογραφίας, ο ίδιος εξηγεί: «Υπάρχει η επίγεια φωτογράφιση με κάποια ουράνια αντικείμενα, τα “πορτρέτα” του ουρανού, δηλαδή. Η πλανητική φωτογράφιση για πλανήτες και σελήνη, όπου απαιτείται ειδικός εξοπλισμός, όπως και στη φωτογράφιση deep sky, “βαθέως ουρανού” δηλαδή, η οποία αποτυπώνει σκόνη, αέρια, νέφη, περιοχές αστρογένεσης, όπως το νεφέλωμα του Ωρύωνα».
Για τον Ελληνοκύπριο Αντώνη Αγιομαμίτη, ο οποίος βρέθηκε στο Τορόντο ως μετανάστης το 1967 και επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα το 1999, το πρώτο «αστρονομικό» μπόλιασμα ήταν οι αποστολές «Απόλλων» της NASA τη δεκαετία του ’60. Εργάζεται στον τομέα της πληροφορικής, όμως «κυνηγάει το όνειρό του» σε όλο τον κόσμο, με αφορμή κυρίως ολικές εκλείψεις ηλίου.
Σε ποιον βαθμό συμμετέχει η τέχνη σε μία αστροφωτογραφία, ρωτάμε τον κ. Χαψή: «Η αστροφωτογραφία βασίζεται περισσότερο στην τεχνική και λιγότερο στην τέχνη. Είναι επιστημονική φωτογραφία. Απαιτούνται γνώσεις αστρονομίας και φωτογραφίας, απαραίτητα τα ψηφιακά μέσα. Στην προσπάθειά μου να βρω έναν καλλιτεχνικό δρόμο μέσα στην αστροφωτογραφία, στράφηκα στη φωτογραφία ευρέως πεδίου, όπου συνδέω μεγάλα κομμάτια του ουρανού με επίγεια στοιχεία».
Απρόοπτα
Δεν λείπουν φυσικά και τα… απρόοπτα, όπως όταν ο Βασίλης διαπίστωσε ότι ξέμεινε από μπαταρία μπροστά σε φλεγόμενο διάττοντα. Οσο για τον Λουκά; «Στήνουμε βράδυ τα τηλεσκόπια με έναν φίλο στο Στεφάνι Κορινθίας, αρχίζουμε να φωτογραφίζουμε, όταν ξαφνικά περνούν σκάγια δίπλα από τα αυτιά μας – μας πυροβολούσε ένας τσοπάνης. Φύγαμε άρον άρον».
Ποιες σκέψεις περνούν από το μυαλό ενός αστροφωτογράφου ατενίζοντας τον ουράνιο θόλο; Οπως λέει ο Χαψής: «Αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου στη σωστή του διάσταση, να συνειδητοποιείς ποια πράγματα είναι σημαντικά. Να αντιλαμβάνεσαι ότι ο πλανήτης είναι τελικά ένα ενιαίο πράγμα, χωρίς σύνορα. Κι ότι όπως εμείς έχουμε δικαίωμα να βρισκόμαστε στη γη, το ίδιο δικαίωμα έχει και κάθε άλλο πλάσμα».







