«Δεν θα τη νοιάζει αν μια μέρα δεν έρθεις για να φέρεις το πρωινό της;»
Και εκείνος απάντησε:
«Δεν θυμάται… Δεν γνωρίζει καν ποιος είμαι, πέντε χρόνια δεν με αναγνωρίζει καν».
«Τι θαυμάσιο πράγμα! Αλλά ακόμα εξακολουθείς να φέρνεις το πρωινό στη σύζυγό σου, κάθε πρωί, ακόμα κι αν δεν το αναγνωρίζει …;»
Ο άνθρωπος χαμογέλασε, κοίταξε στα μάτια και έσφιξε το χέρι του.
«Δεν ξέρει ποιος είμαι, αλλά ξέρω εγώ ποια είναι»!







