[Ενστάσεις] Τέσσερις Δεκέμβριοι μετά

Τέσσερα χρόνια πριν, ένας αστυνομικός εν υπηρεσία, κάνοντας κατάχρηση εξουσίας, πυροβόλησε και σκότωσε εν ψυχρώ στα Εξάρχεια τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο. Τα όσα ακολούθησαν ήταν πρωτοφανή. Η οργή από το συμβάν προσέδωσε σχεδόν αυτομάτως στις διαμαρτυρίες συνθήκες εξέγερσης. Το Κέντρο της πρωτεύουσας παρέλυσε επί ημέρες. Από τα Εξάρχεια η αρχικώς ασυντόνιστη οργή συντονίστηκε (συνέβαλαν καθοριστικά τα κινητά τηλέφωνα και το Ιντερνετ) και η Αθήνα κάηκε και λεηλατήθηκε.

Η οδός Σκουφά, η Ακαδημίας, η Πανεπιστημίου, το Σύνταγμα, η Ερμού έγιναν το θέατρο των ταραχών. Δεν ήταν θέατρο εκτόνωσης ενός οργισμένου πλήθους. Ηταν συστηματική προσπάθεια αποδόμησης της πόλης, καταστροφής του εμπορικού κέντρου της – που πήρε τεράστιες διαστάσεις λόγω και της αδυναμίας της τότε κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή και ιδίως του αρμόδιου υπουργού Προκόπη Παυλόπουλου να αντιμετωπίσει τη βία και την κλιμάκωσή της. Υποτίθεται ότι ο εχθρός των εξεγερμένων ήταν ο καταναλωτισμός και, ευρύτερα, ο καπιταλισμός. Στην πραγματικότητα, αυτό που επλήγη ήταν το Κέντρο της πόλης – δεν υπάρχει ζωντανή πόλη χωρίς πρόσβαση, κατοικίες, εμπορικά μαγαζιά, καφενεία, εστιατόρια…

Αυτά συνέβησαν τότε. Και ενώ οι συνέπειες εκείνων των γεγονότων πλήγωσαν βαθύτατα την πρωτεύουσα, τα όσα ακολούθησαν συνέχισαν να προσθέτουν τραύματα. Δεν έφτανε η κρίση, που έκλεισε πλήθος μαγαζιά. Νέοι «αγώνες» έκαναν το Κέντρο αδιάβατο, ενώ πολλά ακόμη έκτροπα σώρευσαν νέους νεκρούς (οι τρεις της Μαρφίν) και καινούργιες μαύρες τρύπες σε περιοχές όπου, άλλοτε, ανθούσε η ζωή – όπως, π.χ., ο κινηματογράφος Αττικόν.

Τέσσερα χρόνια μετά, χθες, η νεολαία του Συνασπισμού αναγγέλλει την «ώρα για τις δικές μας ημέρες»: χρησιμοποιεί για τους νέους μια κολακευτική γενίκευση που αποδείχθηκε ότι έχει απήχηση. «Το ξέσπασμα της κοινωνίας με πρωταγωνιστή τη μαθητιώσα νεολαία ήταν η οργισμένη απάντηση μιας ολόκληρης γενιάς στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της βίας», σημειώνει η ανακοίνωση της οργάνωσης, αντιφάσκοντας: πώς είναι δυνατόν «στο σύστημα της βίας» να απαντά κανείς επικαλούμενος την «επαναστατική βία του Δεκέμβρη» και αυτό να μη σηματοδοτεί προτροπή για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και εκτροπή;

Διότι, μη γελιόμαστε. Η πολιτική βία του Δεκεμβρίου του 2008 δεν κόπασε. Διαχύθηκε, όχι μόνο στην περιοχή του αναρχοαριστερισμού, αλλά και στην περιοχή της εξτρεμιστικής Δεξιάς. Αλλά το θέμα, ιδίως στη σημερινή συγκυρία, δεν είναι να παρακινούνται ευαίσθητα τμήματα της κοινωνίας να συνεχίσουν να γκρεμίζουν. Το θέμα είναι πώς και με ποιους τρόπους, όλοι μαζί, θα αρχίσουμε να χτίζουμε – μια κοινωνία δικαιοσύνης, προόδου, γνώσης και κοινωνικής συνοχής.