του Τσαλαπετεινού
Τρεις ώρες και βάλε, νωρίς το πρωί του Σαββάτου (24/1) στο πρακτορείο στον Κηφισό. Στα μπλε βρώμικα καθίσματα, κάτω από αλλεπάλληλα αναρτημένες αφίσες του Ποταμιού, περίμενα χαζεύοντας. Ετεροδημότες βιαστικοί στο δρόμο για τη χειμωνιάτικη κάλπη. Του Ναζιανζινού, την ανεπανάληπτη κάλπη. Έρχονταν με ταξί, με γιωταχι, με το λεωφορείο. Με μηχανές και παπάκια. Φορτωμένοι βαλίτσες, σάκους, ακόμα και μεγάλες νάιλον σακούλες παραγεμισμένες. Μετά από λίγο, επιβιβάζονταν κι έπειτα τα λεωφορεία αναχωρούσαν. Ο σταθμός άδειαζε, ησύχαζε, για να ξαναγεμίσει μετά από ώρα.
Μόνο οι υπάλληλοι των πρακτορείων σταθεροί, εκεί, και μερικοί αχθοφόροι. Έναν από αυτούς πρόσεξα αμέσως καθώς στις συνεχείς διαδρομές του από την πιάτσα των ταξί μέχρι τα σταθμευμένα λεωφορεία και πίσω, πάλι και πάλι, τον ακολουθούσε ένας κόπρος. Ένας μαύρος χαρούμενος αλήτης. Αχώριστοι οι δυο τους, πήγαιναν δίπλα -δίπλα όλη την ώρα. Κι ο πελάτης κάθε φορά ακολουθούσε.
